Τι του βρήκα;

Ξέρω ότι όταν κάποια στιγμή ο άντρας μου θυμηθεί ότι γράφω εδώ και αρχίσει να διαβάζει θα μου γκρινιάξει επειδή δεν έχω γράψει κανένα άρθρο αφιερωμένο σε αυτόν. Για αυτό, το 20ο μου post είναι αφιερωμένο σε αυτόν.

Όταν τον γνώρισα θυμάμαι ότι ήθελα να βρίσκομαι συνέχεια δίπλα του για να ακούω τα αστεία του και να γελάω. Ακόμα το ίδιο νιώθω.

Όταν πρωτογνωριστήκαμε μας άρεσε να καθόμαστε σπίτι και να βλέπουμε με τις ώρες ταινίες. Ακόμα μας αρέσει.

Στις πρώτες μας καλοκαιρινές διακοπές πήγαμε για 15 ημέρες στην Άνδρο. Κάθε καλοκαίρι πάμε.

Όταν ξεκινήσαμε να μένουμε μάζι, μέρα παρά μέρα είχαμε σπίτι φίλους για φαγητό και ποτό. Ακόμα έτσι γίνεται.

Από τις αρχές της σχέσης μας, όταν δεν ήταν καλά το αισθανόμουν. Και όταν δεν ήμουν εγώ καλά το ήξερε πριν καν το καταλάβω εγώ η ίδια. Ακόμα το νιώθουμε.

Όταν κάναμε παιδιά ήταν λες και είχαμε διαβάσει τον ίδιο οδηγό ανατροφής παιδιών.

Εδώ και τόσα χρόνια είμαστε τόσο ίδιοι και τόσο διαφορετικοί ταυτόχρονα. Τι του βρήκα; Το άλλο μου μισό κυριολεκτικά.

Αν συμφωνήσει και για το σφουγγαράκι του νεροχύτη (ξέρει αυτός) δεν θα έχουμε κανένα σοβαρό θέμα διαφωνίας πια.

Τον αγαπάω μέχρι το άπειρο και ακόμα πιο πολύ.

Όταν η γιαγιά έγινε αστεράκι.

Όταν η γιαγιά Μ. έγινε αστεράκι, πριν από περίπου επτά μήνες, όλα ήταν πολύ δύσκολα. Έφυγε απροσδόκητα απο κοντά μας και το κενό που άφησε πίσω της αναντικατάστατο. Ας πούμε, για να το πιστέψουμε, ότι το καλοκαίρι βοήθησε λίγο τη θλίψη μας. Στα κορίτσια είπαμε ότι ο Χριστούλης ζήτησε από τη γιαγιά Μ. βοήθεια για να προσέχει τους ανθρώπους κι έτσι η γιαγιά έγινε αστεράκι για να είναι συνέχεια δίπλα του και να τον βοηθάει. Και κάποια βράδια βλέποντας τον ουρανό εντοπίζουμε και το αστεράκι – σπιτάκι της γιαγιάς Μ. Όμως τα κορίτσια κουράστηκαν η γιαγιά να είναι συνέχεια αστεράκι και θέλανε να τη δουν. Έτσι άρχισαν να μας λένε ότι το αστεράκι της γιαγιάς χάλασε και μέχρι να φτιάξει η γιαγιά μπορεί να γυρίσει στο κανονικό της σπίτι και άλλα τέτοια. Τι να τους πεις τώρα; Ότι απάντηση – δικαιολογία και να τους δίνουμε, βρίσκουν κάτι να μας πουν και  μας κολλάνε στον τοίχο. Επτά μήνες μετά τα κορίτσια αποφάσισαν να θρηνήσουν για τη γιαγιά Μ. Είναι σα να μας λένε «εντάξει εσείς ήσασταν στεναχωρημένοι τόσο καιρό κι εμείς δε λέγαμε τίποτα, ε δεν κρατιόμαστε άλλο. Στεναχωριόμαστε κι εμείς για τη γιαγιά.» Η θλίψη έρχεται και φεύγει, και ο τρόπος που την εκφράζουν τα παιδιά την «αποδυναμώνει». Άλλη μία μαγεία που βιώνουμε δίπλα στα παιδιά μας. Μέγαλη τύχη και ευλογία.

50 shades of whatever

Σε μία χώρα που ζει στιγμές, που δεν ξέρω πως θα τις περιγράφουμε στα παιδιά μας σε λίγα χρόνια, χθες ήταν Τσικνοπέμπτη και πάνω από το γεμάτο από τριγλυκερίδια και υδατάνθρακες τραπέζι, συζητούσαμε για θέματα πολιτικής, κινηματογράφου, ρατσισμού, σχέσεων, διατροφής, μόδας, διακοπών και πολλά άλλα που μάλλον δεν πρόλαβα να παρακολουθήσω.
Εγινε και το απαραίτητο πλέον Instagram και όταν πέρασε η ώρα είπαμε να πάμε για ύπνο.

Είναι ωραίο να μαζευόμαστε και να συζητάμε. Και είναι τόσο φυσιολογικό να πιάνεις κουβέντα με τους φίλους σου για θέματα γενικά. Ξέρεις τι δεν είναι φυσιολογικό; Που χθες έμαθα σε ποιο ξενοδοχείο θα μείνει η Μ. το καλοκαίρι στην Κέρκυρα αλλά δεν έμαθα αν η ίδια είναι καλά. Γιατι πολύ απλά δεν τη ρώτησα. Δεν ξέρω αν είχε μια καλή ημέρα στη δουλειά, αν είχε τα νεύρα της, αν την προβληματίσε ή την ενθουσίασε κάτι αυτή την εβδομάδα. Και όχι μόνο για τη Μ. που πες τη βλέπω και πιο συχνά, αλλά για τον Κ. που είχα να τον δω καιρό; Οι κουβέντες χθες ήταν όλες πολύ ενδιαφέρουσες αλλά τόσο γενικές. Να μου πεις τώρα θα κάτσεις να ρωτήσεις τον άλλον αν είναι καλά και πως περνάει ενώ ταυτόχρονα του περνάς την πιατέλα με το χωριάτικο λουκάνικο; Ναι θα το κάνεις, γιατί πραγματικά ενδιαφέρεσαι.Αλλά έλα όμως που σε έχει πάρει παραμάζωμα η καθημερινότητα σου και τα δήθεν (ανύπαρκτα στην ουσία) προβλήματα σου που ξεχνάς να εκφράσεις το ενδιαφέρον σου και την αγάπη σου στο φίλο σου. Ενώ θα έπρεπε να είναι η πρώτη ερώτηση που σου έρχεται στο στόμα : Τί κάνεις; Πως είσαι; και να περιμένεις να ακούσεις την απάντηση.

Προβληματίζομαι μήπως οι φιλικές σχέσεις (όπως και οι ερωτικές) θέλουν αναθέρμανση που και που. Να κάνεις ή να λες πράγματα για να καταλαβαίνει ο φίλος σου ότι είσαι εκεί – όχι από συνήθεια αλλά από ανάγκη για τη φιλία του, από αγάπη. Μάλλον είναι φαινόμενο των ημερών, όταν βρίσκεσαι σε μία παρέα να συζητάς πρώτα για το νέο blockbuster, μετά να κάνεις instagram και προς το τέλος να συζητάς ειδικότερα με τον άλλον.
Πάντως εγώ ξέρω ότι όταν χρειάζεται οι φίλοι μου με ρωτάνε πως είμαι – το μυρίζονται ότι το έχω ανάγκη. Τους ευχαριστώ και ανταποδίδω.

3 Προβληματισμοί λίγο πριν τα 36

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ Ι :

Είναι μεγάλη ευτυχία και ευλογία να έχεις «πατήσει» τα 35 και να έχεις πιάσει το 90% των στόχων ζωής (προσωπικής και επαγγελματικής) που είχες βάλει για αυτή την ηλικία. Δεν είχα σκεφτεί όμως τι θα γίνει όταν στο τέλος των 35, θα έβαζα τους στόχους για την επόμενη 15ετία της ζωής μου. Και να σας πω τι έγινε, αγχώθηκα, πανικοβλήθηκα, πέρασα τη φάση της άρνησης (δεν κάνω τίποτα),τρομοκρατήθηκα, θύμωσα, απομονώθηκα … και μετά ξύπνησα. Κι εκεί που λέω ότι τώρα τα έχω όλα πάλι υπό έλεγχο και συνεχίζω να «δουλεύω» τους στόχους της επόμενης 15ετίας, πάντα κάτι συμβαίνει και με αποδιοργανώνει. Πολύ κουραστικό σας λέω. Αλλά τον βρήκα τον τρόπο. Αποφάσισα να βάζω πιο κοντινούς στόχους , 3ετίας ας πούμε. Μα ήμουνα τρελή; Μόνο και μόνο η λέξη 15ετία είναι τρομακτική και αγχωτική. Ενώ το «3ετία» είναι πολύ πιο διαχειρίσιμο! Και αν και αυτό με τρομάξει θα το «κατεβάσω» κι άλλο! Ετσι κι αλλιώς εγώ είμαι το αφεντικό της στοχοθεσίας μου! Θα μου πείτε τώρα εσείς «ασε μας κοριτσάκι μου με τους ψυχαναγκαστικούς σου στόχους» και θα έχετε και δίκιο. Αλλά μόνο έτσι μπορώ να λειτουργήσω.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΙΙ:

Δεν έχω άλλο προβληματισμό!

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΙΙΙ:

Μήπως έπρεπε να είχα Προβληματισμό ΙΙ;

 

 

και η 4 μαζί πρώτη φορά καλοκαιρινές διακοπές!

Αυτές τις καλοκαιρινές διακοπές τις περιμέναμε με πολύ ενθουσιασμό και πολύ αγωνία ταυτόχρονα. Θα περνούσαμε ωραία ή θα κυνηγούσαμε συνέχεια τα μωρά από πίσω για να μην τα τσιμπήσει μέλισσα, να μην πνιγούν, να μη φάνε τα βότσαλα από την παραλία; Η πραγματική ιστορία έχει ως εξής, το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας όντως τα κυνηγούσαμε από πίσω και δεν τα αφήναμε λεπτό από τα μάτια μας, αλλά υπήρχαν κι εκείνες οι στιγμές που απολαμβάναμε ο ένας τον άλλον τόσο πολύ. Προσπαθούσαμε να χορτάσουμε τις αγκαλιές και τα χάδια τους αλλά δε χορταίνεις ποτέ. Κάναμε πράγματα για πρώτη φορά, η Κωνσταντίνα μπήκε επιτέλους φέτος στην κουλούρα της και δεν έβγαινε από τη θάλασσα μέχρι να γίνει μπλε, η Αλεξάνδρα ξύπνησε ένα πρωί και ξαφνικά αρνιόταν να φάει οτιδήποτε αλεσμένο και ξεκίνησε να τρώει φαγητό κανονικό. Η Αλεξάνδρα ξεκίνησε να φωνάζει «μπαμπά» το πρωί που ξυπνάει και η Κωνσταντίνα λέει πλέον την αλφαβήτα με το δικό της ξεχωριστό τραγουδάκι. Αυτά και πολλά άλλα κάναμε για πρώτη φορά αλλά για εμένα το πιο σημαντικό είναι ότι πλέον είμαι πεπεισμένη ότι με τα μωρά και τον άντρα μου μπορούμε να είμαστε οπουδήποτε και να βρούμε τρόπο να περάσουμε καλά. Αρκεί να είμαστε οι 4 μας!

Η νονά και ο νονός

Διανύουμε περίοδο προετοιμασίας βάπτισης και το άγχος μας χτυπάει κόκκινα. Οχι για τη διοργάνωση, τις μπομπονιέρες κτλ κτλ, αλλά για το πως θα αντιδράσουν τα μωρά μας.. Αν θα κλάψουν; Αν θα τσαντιστούν; Αν θα τους μείνει τραύμα και δεν θα θέλουν να πάνε ποτέ εκκλησία ξανά; Αν, αν , αν… Αλλά μέσα σε όλες αυτές τις σκέψεις μου έρχονται στο μυαλό οι φιγούρες της νονάς και του νονού μας να χαμογελάνε και να μας καθυσηχάζουν ότι όλα θα πάνε καλά! Και αυτό το post τους το αφιερώνω γιατί τους αγαπώ πολύ και τα κορίτσια τους αγαπάνε πολύ και αν τους πουν και καμιά κουβέντα παραπάνω στα βαφτίσια ας μην το παρεξηγήσουν!!! Οπότε νονά και νονέ η βάφτιση είναι όλη πάνω σας. Εμείς απλώς θα κοιτάμε!

Η παιδική χαρά

Κάποιοι λένε δεν πρέπει να λέμε συνέχεια στα παιδιά μας ΝΑΙ, γιατί συνηθίζουν και δεν είναι καλό. Σχεδόν συμφωνώ με αυτή την άποψη. Ενα πράγμα όμως υπάρχει στο οποίο πρέπει να λέμε στο παιδί ΝΑΙ, όταν μας ζητάει να παίξουμε μαζί του. Χθες γυρνώντας από τη δουλειά και αφού είχα πάρει τα κορίτσια από τη γιαγιά τους και πηγαίναμε προς το σπίτι η Κωνσταντίνα άρχισε τα «Μαμά μου πάμε στην παιδική χαρά! » , «Θέλω να πάμε στην παιδική χαρά σου λέω!». Μα πως να αρνηθώ όταν το παιδί μου με προσκαλεί να πάμε να παίξουμε! Πήγαμε στην παιδική χαρά και βγήκαμε εκτός προγράμματος γιατί μας συνεπήρε το παιχνίδι, και κοιμηθήκαμε μία ώρα αργότερα. Αλλά στο πρόσωπο της Κωνσταντίνας υπήρχε ένα τεράστιο χαμόγελο ευτυχίας το οποίο με έκανε να ξεχάσω αμέσως το γεγονός ότι ήμουν πτώμα, ότι το καλό μου υφασμάτινο παντελόνι ήταν κάτασπρο από τα χαλίκια και τα πόδια μου έκαναν φουσκάλες από τα τακούνια. Η «ελεγχόμενη» παιδική χαρά είναι το καλύτερο μέρος για τα παιδιά ( της δικιάς μας ηλικίας τουλάχιστον). Εκεί κοινωνικοποιούνται, μαθαίνουν να περιμένουν τη σειρά τους για να κάνουν κούνια, μαθαίνουν να προσέχουν τα μικρότερα παιδάκια, έρχονται σε επαφή με το χώμα – λερώνονται και αυτό τους δίνει ένα αίσθημα ανεμελιάς. Το γράφω για να το βάλω κι εγώ καλά στο μυαλό μου, όσο κουρασμένες και να είμαστε μετά τη δουλειά – και να ξέρεις ότι πρέπει να γυρίσεις σπίτι για να μαγειρέψεις για την επόμενη μέρα – ας παίξουμε με τα παιδιά έστω για μισή ώρα. Το έχουμε ανάγκη αλλά προπάντως το έχουν ανάγκη τα παιδιά!